اين عكس رو يه دوست واسم فرستاد منم تونو تقديم مي كنم به همه دوستانم

همونطور كه گفتم يه وبلاگ كه يه موضوعو دنبال كنه به درد بخور نيس

خوب مي خواستم بگمنمي دونم ديدن مي كنين و نظر نمي دين يا اصلا نمياين ولي در كل نظر يادتون نره همچنين پيشنهادات و انتقادات

از دست عزيزان چه بگويم گله ای نيست
گرهم گله ای هست حوصله ای نيست
سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم
هر لحظه جز اين دست مرا مشغله ای نيست
ديريست که از خانه خرابان جهانم
بر سقف فرو ريخته ام چلچله ای نيست
در حسرت ديدار تو آواره ترينم
هر چند که تا منزل تو فاصله ای نيست
رو بروی تو کی ام من یه اسير سر سپرده
چهره ی تکيده ای که تو غبار آينه مرده
من برای تو چی هستم کوه تنهای تامل
بين ماه پل عذابه منه خسته پایه پل
ای که نزديکی مثل من به من اما خيلی دوری
خوب نگام کن تا ببينی چهره ی درد و صبوری
کاشکی می شد تو بدونی من برای تو چی هستم
از تو بيش از همه دنيا از خودم بيش از تو خستم
ببين که خستم تنها غروب عصای دستم
از عذاب باتو بودن در سکوت خود خرابم
نه صبورم نه عاشق من تجسم عذابم
تو سراپا بی خيالی من همه تامل درد
تو نفهميدی چه دردی زانوی خستمو تا کرد
           

خوب هی شعر غمگین می نویسم
گیرم که در باورتان به خاک نشسته ام و ساقه های جوانم از ضربه های تبرهاتان زخم دار است با ریشه چه می کنید
گیرم که بر سر این بام بنشسته در کمین پرنده ای پرواز را علامت ممنوع می زنید با جوجه های نشسته در آشیانه چه می کنید
گیرم که می زنید گیرم که می بُرید گیرم که می کُشید با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید

تمام بغض قناری ها صداتو ترسونده اجاق کینه ی پاییزی گُلاتو سوزونده
تو اون ستاره ی خاموشی که خواب تو رو بُرده پیام سرخ شقایق ها تو قلب تو مرده
چشات مثل شب بارونی دلت پر از غم پنهونی مثل پرنده ی زندونی بخون به ناله ی دل
مثال تیغ گُل زردم یه شعر خسته ی پُر دردم ببین که قایق امیدم نشسته بی تو به گِل

غم غریب کدوم غروبی که عطر پاییز گرفته بوی تنت
نگات به سوی کدوم ستارَست که قلب پارَست به زیر پیرهنت
من وتو چله نشین این شب پُر اندوهیم من و تو سایه ی غمگین غروب رو کوهیم
من وتو سایه ی غمگین غروب رو کوهیم
چراغ سفره ی ما دیگر نشانی از نان نیست به خاک غم زده ی شهرم نمیزه باران نیست

صدايم كن
ای صدای تو شيشهء شب را سنگ ويرانی
صدايم كن
ای صدای تو پردهء شب را چنگ ويرانی
خوشا با صدای تو از خود گذشتن
صدايم كن
صدای تو خنجر
صدای تو سنگر
از اين دام وحشت رهايم كن
بخوان آواز هميشه سبز رها شدن از شب بسته
كه تا شكوفد گل های سرخ ترانه بر هر لب بسته
به جشن طلوع گل و نور و گندم
صدايم كن
در اين فصل گلگون
در اين باغ پرپر
برای شكفتن رهايم كن
ببين شب خون
به شهر گلگون
چگونه دشنه می بارد
بخواند تا بخوانم
سرود شكفتن
كه شام خون ، سحر دارد
صدايم كن
ای صدای تو بانگ بيداری در ديار ما
صدايم كن
ای صدای تو شعر سرخ خشم تبار ما
خوشا با صدای تو از خود گذشتن
صدايم كن
صدايم كن

تصور کن اگه حتی تصور کردنش سخته
جهانی که هر انسانی تو اون خوشبخته خوشبخته
جهانی که تو اون پول و نژاد و قدرت ارزش نيست
جواب هم‌صدايی‌ها پلیس ضدشورش نيست
نه بمب‌هسته‌ای داره نه بمب‌افکن نه خمپاره
ديگه هيچ بچه‌ای پاشو روی مين جا نمی‌ذاره
همه آزاد آزادن، همه بی‌درد بی‌دردن
تو روزنامه نمی‌خونی نهنگ ها خودکشی کردن
جهانی رو تصور کن بدون نفرت و باروت
بدون ظلم خودکامه بدون وحشت و تابوت
جهانی رو تصور کن پر از لبخند و آزادی
لبالب از گل و بوسه، پر از تکرار آبادی

تصور کن اگه حتی تصور کردنش جرمه
اگه با بردن اسمش گلوت پر مي شه از سرمه
تصور کن جهانی رو که توش زندان يه افسانه‌ست
تمام جنگای دنيا شدن مشمول آتش ‌بس
کسی آقای عالم نيست، برابر باهمن مردم
ديگه سهم هر انسانه تن هر دونه‌ی گندم
بدون مرز و محدوده وطن يعنی همه دنیا
تصور کن تو مي تونی بشی تعبير اين رويا

(سياوش قميشي)

وقتی که تنگ غروب بارون به شيشه می زنه
همه غصه های دنيا توی سينه ی منه
توی قطره های بارون می شکنه بغض صدام
ديگه غير از يه دونه پنجره هيچی نمی خوام
پشت اين پنجره می شينم و آواز می خونم
منتظر واسه رسيدنت ,تو بارون می مونم
زير بارون انتظارت رنگ تازه ای داره
منم عاشق ترم انگار وقتی بارون می باره

بعضی وقتا که ميای سر روی شونم می ذاری
تموم غصه ها رو از دل من برمی داری
اما اين فقط يه خوابه خواب پشت پنجره
وقت بيداری بازم غم می شينه تو حنجره غم می شينه تو حنجره

(سياوش قميشي)

نمي دانم چرا هر وقت اين اصطلاح را مي شنوم يا مي خوانم عصبي مي شوم و زياد نمي توانم مطلب را در خودم هضم كنم. شايد علتش اين باشد كه آن بنياد معرفتي را كه باعث خلق چنين عباراتي مي شوند را قبول ندارم.
"در حال گذار"؛ وقتي شما از اين عبارت هنگام تبيين عقايد فلسفي _اجتماعي تان استفاده مي كنيد يقين بايد مبدا و مقصد اين گذار را هم مشخص كنيد.سطحي ترين جواب ممكني كه به ذ هن شنونده يا خواننده خطور مي كند اين است كه ما از يك جامعه سنتي در حال گذار به يك جامعه مدرن هستيم.حال بگذاريد كمي اول واخر اين جمله را برانداز كنيم شايد كه با كالبدشكافي در متن بشود به فتور وسستي در معني وقصور وكاستي در لفظ گويندگان پي برد.
تا پنجاه سال گذشته برخوردهاي جامعه ايراني با فرهنگ مدرن غربي همراه با شيفتگي طبقه تحصيل كرده( اليت )وانفعال و ستيز طبقه ديگر جامعه همانها كه بعضا اصطلاح اسير سنت را برايشان استعمال مي كنيم همراه بود.
اين دو طبقه به ظاهر آشتي ناپذير وضعيت جامعه ايراني را به تعبير بعضي ها دچار نوعي فترت تاريخي كردند. جامعه ما در طي دو سده اخير به اقتضايات زمانه با تلخي تن داده چرا كه راه ديگري را پيش پاي خودش نديده شايد بشود پذيرش اينها را به حساب طبقه اول و چشاندن مزه تلخي آن را به جامعه به حساب طبقه ديگر نوشت.
اما در دو دهه قبل از انقلاب اسلامي وضعيت به گونه اي ديگر رقم خورد. با باز شدن دروازه هاي دانش غرب به روي اكثريت جوانان ايراني و نه فقط جوانان حكومتي و درباري نسلي تازه پرورش يافتند.سوغات اين جوانان از فرنگ بر خلاف اخلاف خود شيدايي و نفرت از سرزمين جديد نبود. بلكه نقطه شروعي بود براي پروژه عظيم انسان شرقي يعني"بازيابي سنت ملازم با مدرنيته " اين پروژه در جامعه امروز ايران نيز با پشت سر گذاشتن تجربه هاي تلخ و شيرين به پيش مي رود.منظورم از تجربه هاي تلخ و شيرين همانا تلاشهايي است كه براي بازيابي سنت بر خلاف روند 150 سال گذشته در 20 سال اخير صورت گرفته .
بعد از اين مقدمه نسبتا طولاني بايد بگويم كه ايراني سنت را درست نمي شناسد چه برسد به اين كه پايش در غل و زنجير ان گرفتار باشد .يا بخواهد ان را مبدا حركت قرار دهد جامعه ما بر خلاف برخي ديدگاه ها به نظر من سنتي نيست.ايران دويست سال است كه از فضاي كهن خارج شده و بدين معنا امروزه كمتر جامعه اي را مي توان سنتي ناميد. ايران ما در مقوله هاي كلان سياست اقتصاد و فرهنگ نسخه هاي پيچيده شده را بصورت نيم بند پذيرفته و نوعي از نگرش كج و دار ومريض بر تمام مناسبات ان سايه افكنده است.
در اين ميان حركت غير اصولي به سمت modernization مطابق نسخه غربي تنش زا خواهد بودچرا كه مدرنيته عين و بلكه مصداق معنايي بحران است.بحران در نگاه به مبدا ومعاد و نسبت بشر با طبيعت خود و خدا.از اين منظر اصطلاح بحران مدرنيته شايد بي وجه باشد.و هم چنين حركت به سمت سنت(مفهومي كه بيشتر دلبخواه تعبير مي شود) عايدي براي ما جز خارج شدن از قلمرو تمدن سازي و حضور پررنگ در عرصه جهاني نخواهد داشت.حال با اين تفاسير ما از يك جامعه سنتي كه فقط اسم ان را به يدك مي كشد چگونه به سمت يك جامعه مدرن كه تبعات و هزينه هاي نزديكي به ان را مي شناسيم و مي دانيم در حركتيم؟!
من اينطور فكر نمي كنم اين فقط مي تواند ناشي از يك ساده اندشي جامعه شناسانه باشد.به نظر من ايران در كليت خود در حال اصلاح تجربه هاي تاريخي خود در حوزه هاي اجتماعي سياسي وفرهنگي است.البته در اين اثنا گهگاه مجبور مي شود هزينه هاي انرا نيز بذردازد.خروج از بحران وتنگناي جهاني شدن، باز يابي ،باز تعريف و باز پروري مفاهيم شرقي انديشه ايست كه متفكران و روشنفكران امروز ايران هر يك به ظرفيت خود پنجه در پنجه حريف افكنده اند.عبور از فضاي جامعه در حال گذار و يا شايد "بحران مناسبات" به تعبير نيچه فقط وفقط با سكني طزيدن در دهانه اتشفشان ميسر است.بادر اغوش طرفتن مشكلات و نوشيدن شوكران مي توان راه اينده را گشود.
انتخاب مجدد گزينه ازمون و خطا در گيري با مسايل و مبتلابهات روز و تنظيم مداوم مناسبات فردي واجتماعي با ان ودر يك كلام شناخت جايگاه فردي اجتماعي تمدني تاريخي انساني راهي است كه به پيش خواهد رفت.انشاالله.
محركم در نوشتن اين گفتار شايد خبری از روزنامه ايران بود كه وزير راستگراي اصلاحات دولت ايتاليا گفته"جهان اسلام مصمم است با تشكيل يك امپراطوري اسلامي تمدن موجود در غرب را نابود كرده و سپس ان را در خود هضم كند." ما كه از خدامونه!